7 mm wetsuit

Kapitein Charles Pasley van de Britse Royal Navy nam deel aan verschillende tests van Siebe's duikpak en droeg de uitrusting zelfs zelf tijdens een bergingsoperatie. Kapitein Pasley stelde later voor om het duikpak zo te ontwerpen dat het beter aansluit, waardoor de flexibiliteit wordt verbeterd en wordt voorkomen dat het aan gereedschap of vuil blijft haken. Hij had niet kunnen voorzien dat zijn suggestie niet alleen ten uitvoer zou worden gelegd, maar ook algemeen aanvaard zou worden in de duikgemeenschap.

Hoewel Siebe de suggestie van kapitein Pasley opnam, zorgden de materiële beperkingen er destijds voor dat Siebe's latere ontwerpinspanningen vooral gericht waren op het verbeteren van de luchtdichtheid en thermische isolatie. Bijna een eeuw lang werden duikpakken voornamelijk gebruikt voor techniek, en hun ontwerp bleef grotendeels ongewijzigd.

Later maakte de Britse uitvinder John Lethbridge aanzienlijke vorderingen in het ontwerp van Siebe. Hij experimenteerde met rubberen materialen en ontwierp een ademhalingsapparaat met gesloten-circuit dat gebruik maakte van perslucht, waardoor duikers werden bevrijd van de beperkingen van de slanglengte en de zuurstoftoevoer werd vereenvoudigd. Vanwege ontwerpbeperkingen konden duikers echter slechts korte perioden onder water blijven om ongelukken veroorzaakt door vervuilde lucht te voorkomen. Hoewel het een gedurfde en invloedrijke innovatie was, bleef de gangbare methode destijds luchttoevoer via een slang en door mensen- of mechanisch-gegenereerde druk, wat relatief veilig was.

Van technische duikpakken tot wedstrijdduikpakken

In de 20e eeuw ontwikkelde de Franse uitvinder Yves Le Prieur, gedreven door oorlogsbehoeften, nog een ademhalingsapparaat met gecomprimeerde lucht. In tegenstelling tot het ronde ontwerp van Lethbridge leverde het systeem van Le Prieur perslucht via een slang in de mond van de duiker, terwijl de uitgeademde lucht werd uitgestoten via een eenrichtingsklep en een korte uitlaatslang.

Om duikers te helpen de resterende lucht in de gaten te houden, ontwierp hij ook een manometer die het resterende volume in de luchtcilinder weergaf. Als gevolg van de destijds onderontwikkelde klepregeltechnologie raakten deze cilinders echter snel versleten, waardoor ze duur werden. Als gevolg hiervan bleven de meeste bergings- en militaire techniekduikers, met uitzondering van enkele duikclubs, traditionele pakken en zuurstoftoevoersystemen gebruiken.