Deadlift-greep voor gewichtheffen

Wat betreft gewichthefbewegingen: toen sub{0}}elite gewichtheffers snatches uitvoerden met 80% van hun maximum van 1-herhalingen, verminderde het gebruik van een hijsband- in vergelijking met een haakgreep de rekrutering van de biceps brachii en onderarmspieren tijdens de eerste fase van de beweging en verhoogde de rekrutering van de latissimus dorsi, vastus lateralis en de mediale kop van de deltaspier tijdens de daaropvolgende fasen, waarbij alle maatregelen grote effectgroottes laten zien. Dit suggereert dat hijsbanden de mate van betrokkenheid van de grijpspieren en de spieren die verantwoordelijk zijn voor de tilfase kunnen veranderen. Toen beginnende gewichtheffers daarentegen 2 sets van 3 herhalingen op 1RM uitvoerden voor de power clean, registreerden onderzoekers elektromyografische signalen tijdens de tweede lift- en de bell catch-fase en ontdekten dat het gebruik van een hijsband de spieractivatie in de vastus lateralis, vastus medialis, de mediale kop van de gastrocnemius, biceps brachii en gluteus maximus aanzienlijk verminderde tijdens de liftfase, terwijl er geen significante verschillen werden waargenomen tijdens de bell catch-fase.

Het huidige onderzoek op dit gebied wordt beperkt door kleine steekproeven, een beperkte focus op slechts een paar spiergroepen en een lage studiekwaliteit; verder onderzoek is dringend nodig.

Kinematica

Slechts twee onderzoeken hebben de effecten van hefbanden op de kinematische eigenschappen van de deadlift en powergrip onderzocht. Bij de deadlift, waarbij 80% van het maximale aantal herhalingen (1RM) werd uitgevoerd zonder een hefband, resulteerde het gebruik van alleen een gewichthefband in een aanzienlijk grotere extensie van de thoracale wervelkolom, terwijl het gebruik van alleen een hefband of helemaal geen apparatuur leidde tot grotere thoracale kyfose, waarbij geen verschil werd waargenomen tussen de laatste twee omstandigheden. Bij de krachtgreep vertoonde het gebruik van een hefband een trend in de richting van het optimaliseren van het traject van de halter gedurende de hele beweging, hoewel dit geen statistische significantie bereikte; verder onderzoek is nodig om deze trend te bevestigen.